ο διαδικτυακός τόπος του fanzine 'η λάθος άκρη του τηλεσκόπιου' και άλλων εμμονών.
είχα καιρό για να μην πώ χρόνια ν ακούσω το όνομα της καλλιόπης τσουπάκη. έλλειψη χρόνου; συντονισμού δεν ξέρω. μακρινή μου ανάμνηση η πρώτη μου επαφή με το έργο της πριν απο περίπου 14 χρόνια στο στούντιο λήδρα στην πλάκα όταν με πρωτοβουλία του ιεμά είχε παρουσιάσει το έργο της και μας είχε μιλήσει για τις επιρροές της, κ.α. λεπτομέρειες για εκείνη τη βραδιά ή μάλλον το δελτίο τύπου και εισαγωγικά για εκείνη τη βραδιά μπορεί κανείς να δεί εδώ. δεν ξέρω τι μεσολάβησε σε αυτά τα 14 χρόνια που έχασα επαφή με το έργο της και απο εκείνη την παρουσίαση που βρέθηκα ή πόσο μάλλον την τυχαία ανακάλυψη του ονόματος της χάρη σ’ ένα κατάλογο του mail order της staalplaat (ήμουν σε προ ιντερνετ εποχές). με το που είδα όμως ότι η unsounds έκδωσε έργο της το παρήγγειλα χωρίς δισταγμό και γεμάτος περιέργεια. θυμόμουν απο εκείνη τη βραδιά στη λήδρα την αναφορά της στο morton feldman και πόσο την είχε επηρεάσει η μουσική του και οι ιδέες του, σε εποχή που στο όνομα του feldman έβγαζα σπυριά (θα μου παιρνε αρκετά χρόνια για να τον προσεγγίσω και να μου αρέσει το έργο του ομολογώ) και ειλικρινά δεν ήξερα τι να περιμένω απο τον ήχο της πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μελόδραμα επηρεασμένο απο το ρόλο της μαρίας κάλλας στη μήδεια του παζολίνι. απο τη μία μ’ έκανε να θέλω να δώ τη μήδεια που δεν την έχω δεί ποτέ απο την άλλη ένα μελόδραμα για 8 όργανα είναι μια πάντοτε μια πρόκληση. μπορεί να πετύχει ο συνθέτης το σκοπό του; ή θα είναι μια ακόμα φλυαρία; παραδέχομαι ότι το αποτέλεσμα ιδίως τώρα σε απανωτές νυκτερινές ακρόασεις μου αρέσει πολύ γιατί κάθε φορά που το ακούς έχεις την αίσθηση ότι νέοι ήχοι ξετυλίγονται απο μέσα του. μπορεί να μην έχει τις απότομες εξάρσεις (είπαμε μελόδραμα είναι) να κυλάει πιο ήρεμα και γραμμικά αλλά έχει ένα στύλ που σε γοητεύει με τον τρόπο που κυλάνε οι ήχοι του στη σχεδόν 28 λεπτη διάρκεια του χάρη στη δομή του και στον τρόπο που τα όργανα συμπράτουν μεταξύ τους κάνοντας σε να νοιώθεις ότι ταξιδεύεις σε μια εικονική ταινία γιατί όχι να μη νοιώθεις το ίδιο το δράμα ή συντελεστής της ομώνυμης τραγωδίας. πανέμορφο!
για τις πόες μου χε μιλήσει πριν απο λίγο καιρό η ritsa blue, μου χε αναφέρει για τη φίλη της την κατερίνα και την ταινία που ετοίμαζε αλλά δεν είχα ρωτήσει περισσότερες λεπτομέρειες. μέχρι που πριν λίγες μέρες τσεκάροντας τα email μου ήρθε η ανακοίνωση της knot για την προβολή της ταινίας και live απο τα γκρούπ που συμμετέχουν με τις μουσικές τους στην ταινία το σάββατο 2 ιουνίου και κέντρισε το ενδιαφέρον μου.
όντας περίεργος ζήτησα απο την κατερίνα τριχιά που τη σκηνόθετησε να μου πεί λίγα λόγια για την ταινιά (ότι και να κάνω στη ζωή μου το μικρόβιο του φανζινά δε θα φύγει ποτέ απο πάνω μου) και εδώ παραθέτω μια μικρή εισαγωγή στην ταινία όπως μου την ιστόρησε…
η ταινία πόες γυρίστηκε σε διάστημα ενός μήνα, στο ναύπλιο, στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς με μια δανεική mini dv. στα είκοσι λεπτά που διαρκεί, ακούγεται μονάχα μια φράση, αλλά πολύ μουσική απο τους επτά συμμετέχοντες στο soundtrack. κατατάσεται στο πειραματικό είδος και η πλοκή της βασίζεται στη φιλοσοφική θεωρία του σολιψισμού (εδώ κι εδώ).
για περισσότερες πληροφορίες, ώρα έναρξης προβολής / συναυλιών παραθέτω το δελτίο τύπου της knot.
το σάββατο 2 ιουνίου και ώρα 20:30 στη knot gallery (μιχαλακοπούλου 206 και πύρου, αμπελόκηποι) θα προβληθεί η μικρού μήκους ταινίαπόες. ακολουθεί live απο τους άγγελο κυρίου, dozen draft, ntlisten, master heatwave, sad mask party, valletta str. project που συμμετείχαν στο soundtrack. θα είναι διαθέσιμα 40 cd με τη μουσική της ταινίας.
υπόθεση της ταινίας
πέντε νέοι άνθρωποι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως το μοναδικό περιεχόμενο της νόησης τους. νοιώθοντας ότι η μοναδικότητα της ύπαρξης τους απειλείται απο τον εξωτερικό κόσμο. τον οικειοποιούνται παραδιδόμενοι στις εμμονές τους.
ομάδα παραγωγής : κονυγκ
σκηνοθεσία : κατερίνα τριχιά
διάρκεια : 20 λεπτά
γεμάτος περιέργεια χτύπησα αυτό το σπλιτ με το που βγήκε. η δουλειά του / των opera mort μου αρέσει αρκετά όπως και προσωπικές δουλειές του el-g ή άλλες συνεργασίες του. για τον damien schultz δεν ξέρω πολλά απλά ότι έλεγε η περιγραφή του δελτίου τύπου ένας τύπος που μιλάει απο και για τον εαυτό του σε μια μορφή sound poetry. ωραία λέω εδώ είμαστε. φωνή πειραγμένη ή μη.
η πλευρά των opera mort φέρνει στο νού αμέτρητα αγαπημένα 80ς ακούσματα με συνθο/tape αίσθηση στο βάθος και φωνή να τα σπάει μπροστά. σιγά την πρωτοτυπία θα πεί κάποιος, εν μέρει ίσως να συμφωνήσω αλλά είναι τόσο ζωντανός και ωραίος ο ήχος που πραγματικά μπορεί μεν να φέρνει στο νού τέτοιές φάσεις αλλά απο την άλλη είναι ωραία φτιαγμένο και κολλάς μαζί του ειλικρινά!
ο damien shultz ακολουθεί την πεπατημένη της sound poetry με τη λογική της πρόζας. ένας χείμαρος λέξεων και επαναλήψεων καταστάσεων και αισθημάτων του. ωραίο παρόλο που πατάει σε κλασσικότατες 50ς σχεδόν λογικές του είδους. στα γαλλικά μόνο αλλά βλέποντας το και απο την οπτική της δράσης δε με πειράζει. μπορεί να μην ήταν η εξτραβαγκάντσα που ίσως να περίμενα αλλά μου χάρισε ευχάριστα λεπτά ακρόασης.
τα τελευταία χρόνια πιάνω καμμιά φορά τον εαυτό μου να βυθίζεται όλο και περισσότερο σε δίσκους που γίνονται διάφορα πράγματα παρά που μένουν ή κυλάνε στατικά. τι εννοώ… για χρόνια ήμουν και παραμένω τρελλός με τους p16.d4 απο τα πιο αγαπημένα μου γκρούπ όλων των εποχών γιατί φλέρταραν κι έπαιξαν με αγαπημένες μουσικές και ήχους. αλλά πριν τους p16.d4 ήταν οι p.d. που στην ουσία ήταν ο πυρήνας απο τον οποίο ξεπετάχτηκαν οι p16.d4 (απλά προσθέτωντας τον αντίστοιχο αριθμό του αλφαβήτου στο κάθε γράμμα). αλλά φλυαρώ. δημιουργημένοι απο μια ομάδα φίλων όπως ο achim scepanski (ο εγκέφαλος πίσω απο την mille plateaux), ewald weber, gerd poppe, φυσικά ο ralf wehowsky, κ.α. μετά απο μία σειρά κασσετών και συναυλιών, ένα 7”ο έσκασε το 1980 στη wahrehmungen (θα εξελισσόταν στο μέλλον στην εταιρεία τους selektion) το inweglos. δίσκος που ακόμα και σήμερα παραμένει ανένταχτος. απο τη μία μπορείς κάλλιστα να τον πείς post punk ή neue deutsche welle μία που είναι της εποχής απο την άλλη είναι τέτοιες οι επιρροές τους που θα φανούν φυσικά πολύ αργότερα στους p16.d4 ή σε άλλα σύνολα που απο εκεί που ακούς ένα νορμάλ post punk / ndw κομμάτι σκάνε tapes με concrete ή ηλεκτροακουστικούς ήχους. πειραγμένα κομμάτια ή π.χ. το ίδιο κομμάτι παιγμένο 4 φορές πιο γρήγορα στο μπομπινόφωνο και πειραγμένο ώστε να παίρνεις ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα. φυσικό είναι με τέτοια διάθεση να σε στέλνει ο δίσκος τελείως και κάθε ακρόαση (απο τις χιλιάδες που έχουν μεσολαβήσει απο την πρώτη φορά που τον άκουσα) να σε καθηλώνει ακόμα και σήμερα, γιατί τον θεωρώ ίσως ένα απο τα κλασσικότερα παραδείγματα του τι σημαίνει πραγματικά πειραματική μουσική, να παίρνεις ένα δρόμο και μέχρι το τέλος του να έχουν προκύψει άπειρες τρελλές καταστάσεις. κάπως έτσι είναι και το inweglos τρελλό και ανένταχτο όπως και η μικρή επιστημονικής φαντασίας ιστοριούλα που κοσμεί το εξώφυλλο του…
πριν απο λίγο ανάφερα τη συνεργασία με το richard youngs του 2007. ας γυρίσουμε λίγο πίσω στο χρόνο σχεδόν μια δεκαετία νωρίτερα. 9 χρόνια για την ακρίβεια.
η fisheye - φανταστικό mail order για lo-fi ήχους τη χρυσή εποχή της φάσης αλλά και εταιρεία - ξεκινά τη σειρά optic θα μας χαρίσει 2 δισκάρες το wow των jackie o motherfucker και το [for hp/rp/j&s]. στο δεύτερο είναι που θα σταθώ τώρα… υπάρχουν πάμπολλες κυκλοφορίες απο τη φάση του lo-fi που μου αρέσουν και καλύπτουν μια ευρύτατη γκάμα ήχων απο ποπ μέχρι θόρυβο αλλά από εκείνη τη σκηνή ονομάτων όπως ο john clyde evans, ashtray navigations, neil campbell, κ.α. ας την πούμε αγγλική σκηνή μέχρι σήμερα με εξαίρεση το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων των ashtray navigations λίγοι είναι οι δίσκοι που με στέλνουν ακόμα. ένας απο αυτούς κι αυτός. δημιουργημένος απο ακουστικά όργανα (ο θεός να τα κάνει δηλαδή) χτίζει ένα ταξίδι σε χαμένους lo-fi drone ήχους, ήχους που λειτουργούν ακούγοντας τους μαγευτικά όπως ταιριάζει στη φάση, πείτε το νοσταλγικότητα, ή σα να κυλάς πάνω στη μουσική απο ένα σάουντρακ ή οτιδήποτε άλλο πάντως αυτό το συναίσθημα καταφέρνει και το βγάζει κι όχι μονο αυτό παραμένει ακόμα και σήμερα δίσκος που σε στέλνει με τη φρεσκάδα του σα να μην έχει περάσει απο πάνω του ο χρόνος αντιθέτως αντί να το κολλήσει στο 1998 ακόμα κυλάει μαζί του ως σήμερα για να μας χαρίζει ανείπωτες ηχητικές εμπειρίες.
το να προσπαθήσεις να αξιολογήσεις τη δισκογραφία του richard youngs είναι δύσκολο θαρρώ. όχι μόνο γιατί γίνεται χαμός αλλά γιατί αν βάλει κανείς και το προσωπικό κριτήριο τότε σίγουρα χάνεται η μπάλα. είναι αρκετοί οι δίσκοι του που μου αρέσουν, σόλο, συνεργασίες, ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. σίγουρα κλασσικότερη απ’ όλες η συνεργασία του με τον simon wickham smith που μετρά πάνω απο μια 20ετία αλλά σήμερα προτίμησα να μείνω σε ένα άλλο σημείο της πορείας του.
2007, ομολογώ ότι ήταν απο τις χρονιές που δεν πλέον δεν τον πολυεμπιστευόμουν ίσως γιατί μέσα στην παραζάλη εκείνων των ημερών και τη μανία να βγαίνουν ηχογραφήσεις συνέχεια (όχι μόνο δικών του αλλά και αρκετών άλλων) εκ των οποίων οι περισσότερες έμοιαζαν σα να χουν βγεί χαλκομανία με μικρές αλλαγές κυριολεκτικά στις τονικότητες ή στα ονόματα και τα όργανα προτιμούσα να κρατάω αποστάσεις απο τα πεπραγμένα του αφιερώνοντας περισσότερο χρόνο σε παλιότερες δουλειές του.
ήταν όμως που σε αυτό το δίσκο συνεργαζόταν με τον john clyde evans, που απο τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και μετά απο ένα ταξίδι στην ινδία που εντρύφησε σε μυστικισμό απο κάποια απο τις ινδικές θρησκείες γύρισε αλλάζοντας το όνομα του με μια ευχή την tirath singh nirmala που έγινε και το ηχητικό του όχημα εκτοτε.
απο την άλλη ήταν και η εταιρεία η καναδική hp cycle, μας χάρισε η γαμημένη την προηγούμενη δεκαετία διάφορα ενδιαφέροντα lo-fi drone / free folk. ένα απο αυτά κι αυτό. δεν ξέρω γιατί αλλά το θεωρώ ώς μια πανέμορφη κυκλοφορία που μέσα μου στέκεται ως διαμάντι της τελευταίας φάσης αυτής της σκηνής (ας την αποκαλέσουμε lo-fi, θα μπορούσαμε να την πούμε droneofreefolk ή ότι άλλο θέλει κανείς αλλά απο τα πλαίσια του lo-fi ξεπετάχτηκε οπότε…) δε λέω ότι ακόμα και σήμερα δε βγαίνουν ωραίοι δίσκοι απο τη φάση αλλά δε νομίζω ότι έχει πλέον τη ζωντάνια η σκηνή όπως την είχε πριν απο 10 ή 15 χρόνια. γι’ αυτό το βάζω ως δίσκο που πάντοτε όταν τον ακούω μου φέρνει στο νού το τέλος ή την αρχή του τέλους αυτής της φάσης. lo-fi drone φτιαγμένο και παιγμένο απο 2 ταλαντούχους του είδους φεύγει σε πιο free folk και μη μονοπάτια αλλά αυτά τα στοιχεία τα ενωσματώνουν άψογα στο στύλ που και οι δύο εξέλιξαν όλα αυτά τα χρόνια για να κλείσει για έκπληξη μας με ένα πιο ‘θορυβώδες’ κομμάτι. απο τους δίσκους που με το που τους πρωτακούσεις δεν ξεκολλάς απο πάνω τους γμτ!
nate wooley & paul lytton ‘creadk above 33’ (psi records)
ο nate wooley, στις σημειώσεις του cd, μιλάει για την προσπάθεια των δύο καλλιτεχνών να φτάσουν σε μια ισορροπία και στη θέληση τους για συμμετρία. η προσπάθεια να πετύχεις την ισορροπία μεταξύ δύο δρόμων φαινομενικά παράλληλων, άρα μη τεμνόμενων, είναι μια κοπιώδης διαδικασία. αυτή η διαδικασία όπως ο ηλεκτρακουστικός πειραματισμός, είναι ένα δίκοπο μαχαίρι βαρεμάρας σε ότι αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις. και αυτό γιατί μοιάζει στον αμύητο σαν μια καρικατούρα του «είδα φως, μπήκα και άρχισα να γρατζουνάω ένα μουσικό όργανο»…κάποιες φορές(θέλοντας να γίνω αφοριστικός) αυτό ισχύει.
αντίθετα, όμως, η πραγματική προετοιμασία που απαιτείται ώστε αυτό που ονομάζουμε συλλογικός αυτοσχεδιασμός(collective improvisation) να βγάζει μια κοινή συνισταμένη μπορεί να διαρκεί ημέρες, εβδομάδες ακόμα και μήνες. άλλωστε και στις καθημερινές κοινωνικές μας σχέσεις κάθε διαδικασία υπεύθυνη για την κοινωνικοποίηση των ατομικών μας δυνάμεων και την εξαφάνιση του εγώ μας είναι το πιο δύσκολο διαγώνισμα που μπορούμε να υποβάλουμε τον εαυτό μας.
και σε αυτό οι δύο καλλιτέχνες παίρνουν άριστα δέκα. ο paul lytton,παλιά πουτάνα, στο χώρο, υπεύθυνος μαζί με τον evan parker για το πρώτο ντουέτο αυτοσχεδιασμού που άκουσα ποτέ και έμεινα με το στόμα ανοιχτό( το threeotherstories στην Emanem) μας έχει καλομάθει. Ο wooley, από τη νέα γενιά των αυτοσχεδιαστών 30 κάτι ετών, αποδεικνύεται άξιος σύμμαχος και αντικαταστάτης παλιότερων συντρόφων του lytton.
φυσικά, η τρομπέτα του wooley δεν ακούγεται σαν μια τρομπέτα…oύτε ,βέβαια, τα κρουστά του lytton παραμένουν συμβατικά. o wooley την περνάει μέσα από ενισχυτή(και δεν ξέρω τι άλλο ακόμα) βγάζοντας θορυβώδεις φράσεις, δίνοντας της ακόμα και μια industrial χροιά όπως στο δεύτερο κομμάτι το thegentlesurgeon .
o paul lytton, από την άλλη, παραμένει ακόμα ο σημαντικότερος, ίσως, περκασιονίστας της γενιάς εκείνης των 70’s που επαναπροσδιόρισε την έννοια των ντραμς. και, βέβαια, η psi του evan parker(μαζί με άλλους) κρατάει ψηλά τη σημαία του αυτοσχεδιασμού ως μοναδικό μέσο αληθινής καλλιτεχνικής έκφρασης, όπως αυτό πρωτοεκφράστηκε στις ιστορικές και καθοριστικές κυκλοφορίες της incus και της fmp.
κάπου στις σημείωσεις, πάλι, του cd o wooley αναφέρει ότι μετά το πέρας των ηχογραφήσεων έμεινε με περισσότερες ερωτήσεις από απαντήσεις. δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο και να χαρώ πιο έντονα.
φώτης νικολακόπουλος
με τη δουλειά της shelley hirsch είχα χάσει επαφή για χρόνια. η πρώτη (και για πολύ καιρό τελευταία) φορά που είχα ακούσει δουλειά της ήταν το haiku lingo με τον david weinstein που άκουσα το 92. θα μου ξαναγεννιόταν το ενδιαφέρον πριν απο κανα δυό χρόνια όταν τυχαία ανακάλυψα ότι συνεργάζεται με τον joke lanz (sudden infant) σε ένα σετ που ειλικρινά θα θελα κάποια στιγμή να έβλεπα ζωντανά. κάπως έτσι όμως άρχισα να ξαναψάχνω τη δουλειά της. δίνοντας έτσι σημασία στο πανέμορφο singing στη het apollohuis ή το duets 10 years after στο οποίο αναφέρθηκα πρόσφατα, κ.α.
συνειδητοποίησα σ αυτό το νέο ψάξιμο ότι είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα το cd ‘where were you then?’ με κάποιον simon ho για τον οποίο δε γνωρίζω τίποτα παρά μόνο τις ελάχιστες πληροφορίες που αλίευσα απο το discogs. χωρίς 2η σκέψη το χτύπησα γιατι μου γυάλισε η περιγραφή, ιστορίες, τραγούδια, ήχοι και διάφορα άλλα να γίνονται. καθώς έχω την τάση να μου αρέσουν οι ιστορίες και τα παραμύθια ήμουν περίεργος πότε θα έρθει η στιγμή που θα σκάσει στη θυρίδα μου.
απο την ώρα που άνοιξα το πακέτο με το cd και βλέποντας ένα τρελλό line up με έγχορδα, κρουστά, ηλεκτρονικά δεν έβλεπα την ώρα να αρχίσει η ακρόαση και απο την πρώτη νότα μ’ έστειλε. μου ρχεται σε τέτοιες φάσεις παλιά ατάκα φίλου ότι ο καλός ο δίσκος απο τις πρώτες νότες / ήχους σε στέλνει - οκ υπάρχουν πάμπολλες εξαιρέσεις αλλά…- είναι ένα πανέμορφο μουσικό και λυρικό ταξίδι. η εξιστόρηση γεγονότων φανταστικών ή μη απο ιστορίες τόσο όμορφα πλασμένες και τραγουδισμένες ή απαγγελμένες απο τη hirsch τις οποίες τις κάνουν ακόμα πιο μαγευτικές οι πανέμορφες ενορχηστρώσεις του ho. μου βγάλαν μια θεατρικότητα και πολλά άλλα σα να είσαι μέρος του παραμυθιού που εξιστορείται απο το στερεοφωνικό σου, χωρίς να γίνεται γκροτέσκο ή κάτι παρόμοιο. σαγηνευτική, καθηλωτική μουσική χωρίς εξάρσεις ή προσπάθειες να γίνει εκκωφαντική να σου θυμίζει χίλια τόσα πράγματα ή παρόμοιες αγαπημένες ηχογραφήσεις άλλων καλλιτενχών χωρίς να χάνει όμως το δικό της στίγμα και προσωπικότητα. δείχνοντας απο την άλλη τόσο την εξέλιξη του ύφους της με την πάροδο των χρόνων αλλά ότι πειραματισμός ή αβαντ γκάρντ δε σημαίνει απαραίτητα εκκεντρικότητα ή καφρίλα αλλά κάλλιστα είναι απλά και λιτά πράγματα που έκφράζονται με ένα προσωπικό ύφος που έχει υφανθεί απο διάφορες βιωματικές εμπειρίες το αποτέλεσμα των οποίων λειτουργεί τόσο ζωντανά κόντρα στην απαξίωση και τη μίζερη απαισιοδοξία των ημέρών και σ’ όλους εκείνους τους κόπανους που ευαγγελίζονται ότι δε βγαίνει ακόμα και σήμερα ωραία μουσική… ένας ακόμη αγαπημένος δίσκος για το 2012!
πίσω απο το όνομα arcane device κρύβεται ο david lee myers και ήταν το ψευδώνυμο με το οποίο έδρασε μεταξύ 1987 - 1993. μας χάρισε μια σειρά πανέμορφων κυκλοφοριών βασισμένες σε αναδράσεις (feedback) μέσω ιδιοκατασκευής του και όχι μόνο. ας μείνουμε στην πρώτη ή τουλάχιστον σε μία απο τις πρώτες του ευρείες κυκλοφορίες το ντεμπούτο βινύλιο του engines of myth στη recommended το 88 (επανεκδόθηκε σε cd το 2003). θα βρούμε 11 κομμάτια φτιαχμένα με επεξεργασμένες αναδράσεις που αναδύουν μια σκοτεινή αλλά πολύχρωμα δομημένη ηχητική πανδαισία ηλεκτροακουστικών ήχων. γιατί αν υπάρχει κάτι που σε μαγεύει τουλάχιστον στις στούντιο ηχογραφήσεις του είναι αυτό το παιχνίδι με τα ηχοχρώματα και ο τρόπος που έστηνε τα κομμάτια του. μπορεί μερικές φορές οι ήχοι των κυκλοφοριών να διαφέραν απο τη μία στην άλλη αν και αυτό ήταν το ζουμί της υπόθεσης ή μπορεί να κύλαγαν ως ένα συμπαγές κομμάτι που στην ανάλυση του θα ξεχύνονταν οι διάφοροι ήχοι, με ίσως πιο τρανό παράδειγμα το απίστευτο also sprach zaratustra στην anckarstrom αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το engines of myth υστερεί σε κάτι. τουναντίον είναι η καλύτερη εισαγωγή στον ήχο που δημιούργησε και έπαιξε ο myers και δίσκος που όσο τον ακούς με την πάροδο των χρόνων όλο και ανακαλύπτεις πράγματα να συμβαίνουν μέσα του που δεν είχες παρατηρήσει σε προηγούμενες ακροάσεις του. μαγευτικός ήχος.
δεν είχε καλά καλά καταλαγιάσει μέσα μου το σοκ απο το one bird two bird και σκάει το (fake) the facts. στην αρχή το πήρα δειλά δεν ήξερα τι να περιμένω αν και τα τρία ονόματα ήταν εγγύηση παρόλο που είχα καιρό να ακούσω δουλειά των dieb 13 και martin siewert. ακόμα οι δυό τους παραμένουν αγαπημένοι μαζί με τον pure στο just in case you are bored (σε πρώτη ευκαιρία θα επιστρέψω σε αυτό) και ακόμα μου έχει μείνει μια πολύ ωραία ανάμνηση απο το σετ του martin siewert στο strings of difference το φλεβάρη του 2003. απο κωμωδία παρεξηγήσεων είχα χάσει το live του dieb 13 στην αθήνα οπότε.. αλλά στο δίσκο…
ηχογραφημένο ζωντανά στη βιέννη το μάρτιο και τον απρίλιο του 11 νομίζω ότι ήταν σοφή η λύση της αποτύπωσης του. η πρώτη πλευρά με δύο κομμάτια συχνοτικού και πυκνού αυτοσχεδιασμού που καθώς κυλάει ο καθένας τους προσθέτει τη δική του ψηφίδα βγάζοντας μια απολαυστική ακρόαση. η δεύτερη πλευρά είναι η πιο αγαπημένη μου ίσως γιατί τη θεωρώ πιο ‘ολοκληρωμένη’ (όχι ότι υστερεί η πρώτη). ένα κομμάτι που ξεκινάει με λογική lo-fi για να αρχίσει να εξελίσσεται σε κόλαση δείχνοντας ένα τρίο απο μουσικούς που ξέρουν όχι μόνο πως να στήσουν ένα ηχοτοπίο ή απλά ατμόσφαιρες αλλά και πως να τις διαχειρισστούν έτσι ώστε να φτάσουν σε έξαρση να ξαναπέσουν σε άλλα μονοπάτια φτιάχνοντας ένα ηχητικό αμάγαλμα που απο την αρχή μέχρι τις τελευταίες νότες που παίζει στην κιθάρα ο siewert στο τέλος του κομματιού να σε έχουν μαγέψει με τις δυνατότητες τους.
