αυτη η γλυκια αρρωστια # 200 : amk

κάθε δουλειά του amk μου αρέσει. ή οκ σχεδόν οι περισσότερες δουλειές και ιδέες του amk μου αρέσουν γιατί έχουν σχέση με ανακύκλωση υλικών και ήχων. απο κομμένα και ξανακολημμένα τυχαία μεταξύ τους φλέξι, 7”, cut up κασσετών και δίσκων, και άπειρα άλλα κόλπα που έχει χρησιμοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια της διαδρομής του.

έτσι πήρα το spur n αφού όλα αυτά τα συσταστικά βρίσκονται κι εδώ. μόνο που εδώ δε θα βρούμε ένα περίεργο παιχνίδι που θα θυμίζει αποδομημένα jingle ή εκπομπές του αμερικάνικου ραδιοφώνου, κ.α. αλλά ένα συμπαγές τοίχο θορύβου που σου κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο όμως ακούγοντας τον. ιδίως στην 2η πλευρά που το κομμάτι αν και θόρυβος εξελίσσεται γραμμικά κυριολεκτικά σα να σε παρασέρνει ένα τρένο στο δρόμο του όπως το εξώφυλλο του.

για τους πιστούς μόνο (αυτή τη φορά)

www.fragmentfactory.com

-  το  κάτωθι κείμενο το έχω στο σκληρό μου  ή σε διάφορους σκληρούς μου εδώ και σχεδόν μια 10ετία. ξεκίνησα να το δουλεύω για το φάνζιν ‘όλοι οι θόρυβοι..΄’ το 2002, αξιώθηκα να το ολοκληρώσω το 2004 αλλά παρέμενε ακυκλοφόρητο. αποφάσισα να το αναρτήσω μαζί με την ταινία kick that habit του peter liechti έπειτα απο μια κουβέντα με τους νίκο κυριαζόπουλο και αλέξανδρο δρυμωνίτη στη frown tails στη διάρκεια του εργαστηρίου ‘grillo amp’ του πρώτου. -

νομίζω ότι είναι ελάχιστα γκρούπ σήμερα τα οποία να έχουν μια σχεδόν 30χρονη ιστορία και να παραμένουν εξίσου ενδιαφέροντα & σημαντικά, εξελίσσοντας παράλληλα τον ήχο τους με την πάροδο του χρόνου προσφέροντας μας ανεπανάληπτες εμπειρίες. γκρούπ όπως οι voice crack, που η ιστορία τους αρχίζει κάποια στιγμή στις αρχές του 70, συγκεκριμένα το 1972, όταν οι norbert moeslang και andy guhl, ξεκινούν το δικό τους αυτοσχεδιαστικό ντουέτο. είναι η εποχή που στην ευρώπη κυριαρχεί η free σκηνή, για την ακρίβεια βρίσκεται στο ζενίθ της & ίσως στη δημιουργικότερη εποχή της, με πιο γνωστές σήμερα τουλάχιστον εταιρείες του είδους όπως οι fmp (free music production), incus, moers, ogun, κ.α. που τότε έκδιδαν τους πρώτους ελεύθερους αυτοσχεδιαστικούς δίσκους απο καλλιτέχνες όπως peter broetzmann, hann bennink, radu malfatti, evan parker, peter kowald, tony oxley, derek bailey και αμέτρητους άλλους. είναι η εποχή επίσης που εμφανίζονται σύνολα τα οποία αρχίζουν σιγά σιγά να ξεφεύγουν απ’τη χρήση συμβατικών οργάνων και να αναμιγνύουν στους ήχους τους ηλεκτρονικά, tapes, ιδιοκατασκευές, κα. δημιουργώντας ανεπανάληπτες καταστάσεις. περισσότερο σύνολα της αγγλικής αυτοσχεδιαστικής σκηνής, με ίσως πιο κυρίαρχη τη μορφή του hugh davies, (συνεργάτης του stockhausen στις αρχές των 60’ς, ένας απ’τους πρώτους που ασχολήθηκαν εκτενώς με ιδιοκατασκευές και αυτοσχέδια ηλεκτρονικά), μέλους των θρυλικών music improvisation company (μαζί με τους jamie muir, derek bailey, evan parker), gentle fire, κ.α. αλλά και του paul lytton, κ.α. στις αρχές του 70, ίσως τα γνωστότερα σύνολα που έδρασαν σ’αυτό το χώρο ήταν οι paul lytton/paul lovens (που κυκλοφόρησαν τις ηχογραφήσεις τους απο τη δική τους po torch), οι evan parker/paul lytton (ίσως ένα απ’τα ριζοσπαστικότερα ντουέτα του είδους, που έγιναν τρίο στα μέσα/τέλη των 70’ς με την προσθήκη του barry guy), οι tony oxley/alan davie duo (αν και ο γνωστότερος δίσκος τους που επανεκδώθηκε πριν απο μερικά χρόνια στην fmp, μάλλον θα έλεγα ότι κινείται ηχητικά σε πιο ‘συμβατικά’ μονοπάτια). σ’αυτό το κλίμα κινούνταν οι moeslang/guhl η πρώτη καταγεγραμμένη δουλειά των οποίων εμφανίζεται το ’77 στην fmp, το ντεμπούτο τους “deep voices” ένας καταπληκτικός αυτοσχεδιαστικός δίσκος, αναμφισβήτητα ένας απ’τους καλύτερους του είδους που έχει βγάλει η fmp, αλλά που ακόμη δεν προμηνύει την εξέλιξη αυτού του ντουέτου…

στις αρχές του 80 βγάζουν την πρώτη τους κασσέτα στη δική τους εταιρεία uhlang (δεν έχει καμμία σχέση με την αντίστοιχη uhlklang παρακλάδι της fmp), ενώ σχεδόν 2 χρόνια αργότερα η uhlklang (fmp) κυκλοφορεί το αξεπέραστο “knack on”, ένας δίσκος που είναι τομή όχι μόνο στην καρριέρα τους αλλά και για την αυτοσχεδιαστική/ελεύθερη μουσική σκηνή. θα τόλμαγε κανείς να πεί ότι τη δεκαετία του 80, ενώ αρκετοί παλιοί αυτοσχεδιαστές είτε φτάνουν σε ένα τέλμα/αδιέξοδο ή αρχίζουν να γυρνάνε σε πιο – ας μου επιτραπεί ο όρος- «κλασσικούς» αυτοσχεδιαστικούς (ακόμα και με την έννοια της free jazz) δρόμους ή κάποιοι αρχίζουν να κάνουν τα πρώτα πειράματα σύνθεσης ή ακόμα άλλοι ακολουθούν πιο fusion ή ροκ μονοπάτια, λίγοι ήταν εκείνοι που προσπάθησαν και εξέλιξαν τον ήχο τους, αγγίζοντας ή ξεπερνώντας όρια και άκρα. μέσα σ’αυτούς τους λίγους ήταν και οι moeslang/guhl, που στο “knack on”, η χρήση των όποιων συμβατικών οργάνων είναι πλέον δυσδιάκριτη απο τη χρήση των δικταφώνων και άλλων ηλεκτρονικών που κάνουν, οδηγώντας τον ήχο τους σε πιο θορυβώδη λαβύρινθους και διαδρομές αναζητώντας μια δική τους γλώσσα, που δε θ’αργήσει να φανεί, όταν μετά το μεταίχμιο αυτό (“knack on”) θα μας χαρίσουν το αριστουργηματικό “voice crack”, τίτλος μιας παράστασης που έκαναν το 84 σε μια γκαλερί στο st. gallen, ελβετία, όπου και ή «έδρα» τους, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά τα πλέον θρυλικά τους “cracked everyday electronics” (σε πολύ ελεύθερη μετάφραση κάποιος θα τ’αποκαλούσε «σπασμένα ηλεκτρονικά καθημερινής χρήσης»), στην ουσία, παίρνουν διάφορα ηλεκτρονικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης (φώτα ποδηλάτων, τοστιέρες, ραδιόφωνα, οτιδήποτε) και τα χρησιμοποιούν είτε αυτούσια ή μετατρέποντας τα, όπως για παράδειγμα σε κάποιες περιπτώσεις η μετατροπή οπτικών σημάτων σε ακουστικών, κλπ. ο δίσκος που θα αρχίσει να τους καθιερώνει στο διεθνές κύκλωμα. την επόμενη χρονιά θα κυκλοφορήσουν το υλικό που είχαν ετοιμάσει για την παράσταση/ εγκατάσταση ‘radio laboratorium’, στην οποία το κοινό είχε κληθεί να φέρει μαζί του ραδιόφωνα μια που το ντουέτο έπαιζε τους ήχους του μέσω πειρατικού δέκτη σε μια συγκεκριμένη συχνότητα και και για ν’ακούσει κάποιος την ηχογράφηση έπρεπε με το ραδιόφωνο του να βρεί τη συχνότητα αυτή. θ΄ακολουθήσει 1 χρόνο αργότερα το “kick that habit”, ηχογραφημένο στην τότε αμερικάνικη περιοδεία τους, στην οποία «βαφτίστηκαν» ως voice crack, όταν ο αμερικάνικος τύπος μην ξέρωντας τι όνομα να χρησιμοποιήσει για τους moeslang/guhl χρησιμοποίησε τον τίτλο του 3^ου τους δίσκου. ένας δίσκος που θα κινήθει στα ίδια ακραία θορυβώδη μονοπάτια των 2 προηγούμενων, δείχνοντας παράλληλα μια τρομερή εξέλιξη στον ήχο του γκρούπ. σ’εκείνη την περιοδεία θα γνωριστούν και με τους borbetomagus ,οι οποίοι ακολουθούν την ίδια πορεία στον τομέα της ελεύθερης μουσικής στην άλλη άκρη του ατλαντικού. αυτή η γνωριμία θα μας χαρίσει λίγο αργότερα (έχει προηγηθεί η παράσταση/εγκατάσταση draht το ηχητικό ντοκουμέντο της οποίας βρίσκεται στην ομώνυμη κασσέτα/κατάλογο της γκαλερί verlag vexer αλλά και κάποια ψήγματα του βρίσκονται στο φρικαρισμένο ‘kick that habit’ βίντεο που υπάρχει ακόμα διαθέσιμο απο την αμερικάνικη rrr, www.rrrecords.com) το ανεπανάληπτο “fish that sparkling bubble” (ατάκα των δυτών μαργαριταριών που θα χρησιμοποιήσει ο norbert moeslang για τίτλο του δίσκου). ηχογραφημένος σ’ένα μικρό στούντιο όπου όπως θα πουν λίγα χρόνια πριν οι borbetomagus σε μία τους συνέντευξη ίσα ίσα που χωράγαν για να στήσουν, είναι ίσως ένας απ’τους πιο ακραίους & ριζοσπαστικούς δίσκους ελεύθερης μουσικής που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ! η συνεργασία μεταξύ των voicecrack και των borbetomagus, θα μας χαρίσει 2 ακόμα κυκλοφορίες το “asbestos shake” στις αρχές του 90 και το “concerto for cracked everyday electronics & chamber orchestra” στα μέσα των 90’ς, 2 ακόμα φανταστικοί δίσκοι, που μπορεί να μην είναι τόσο ρηξικέλευθοι όσο το “fish…” αλλά δεν παύουν να δημιουργούν τρομερές ατμόσφαιρες. στους δύο τελευταίους αλλά και στο “earflash” που κυκλοφόρησε το 90, οι voicecrack εμφανίζονται ως τρίο, είναι η εποχή που συνεργάζονται με τον ελβετό αυτοσχεδιαστή knut remond, τα κρουστά του οποίου δίνουν μια άλλη διάσταση στον ήχο τους, καμμιά φορά θυμίζοντας πιο πειραματικά industrial ηχοτοπία, τα οποία είναι έντονα στο “earflash” και λιγότερο διακριτά στις συνεργασίες με τους borbetomagus. παράλληλα στις αρχές του 90, η γερμανική urthona θα επανεκδόσει το “deep voices” σε cd (εταιρεία των hajsch, που έδρασε στα τέλη των 80’ς/αρχές 90 σαν quiet artworks κυκλοφορώντας δίσκους των hajsch, pfn, ios smolders, κα, σαν urthona μας χάρισε 3 cd, την επανέκδοση του καταπληκτικού “changez les blockeurs” των new blockaders, τo “deep voices” και ένα cd του hands to το οποίο όμως ήταν ίσως μια απ’τις μέτριες δουλειές του. σήμερα ο c-schulz που την ίδρυσε έχει την εταιρεία sonig.) ενώ οι jim o’rourke & dave grubbs, θα επανεκδόσουν στην εταιρεία τους dexter’s cigar το “earflash” (στην dexter’s cigar θα επανεκδοθούν επίσης κι άλλα διαμάντια). τo 2^ο μισό της δεκαετίας του 90, θα μας δώσει περισσότερα δείγματα της εξέλιξης του ήχου των voicecrack, τα πρώτα δείγματα της οποίας θα εμφανιστούν στο “table chair and hatstand”που κυκλοφορήσει το 96 στην ελβετική for 4 ears του περκασσιονίστα gunter mueller, είναι η εποχή που ο mueller συνεργάζεται με τον jim o’rourke, με τον οποίο θα μας χαρίσει μερικές μοναδικές στιγμές όπως το “slow motion” το 1994, ή το λεπτεπίλεπτο “weigthing” το 98, με την απαράμιλλη μινιμαλιστική ομορφιά του. στο “table chair and hatstand” αρχίζει να γίνεται διακριτή η καινούρια προσέγγιση των voice crack σε πιο λεπτεπίλεπτους ήχους, όχι τόσο ακατέργαστους αλλά διακριτικούς που κινούνται σχεδόν αμαγαλματικά, ξεφεύγοντας απο το noise χαρακτήρα που είχαν οι δουλειές τους της δεκαετίας του 80, ή πολύ περισσότερο των αρχών του 90. ένα χρόνο αργότερα η αλλαγή αυτή του ήχου τους θα φανεί στο “below beyond above”, όπου οι τίτλοι των κομματιών έχουν σχέση με προσθαφαιρέσεις χρωμάτων σχεδόν όπως η μουσική που κινείται σε λίγο πιο αφαιρετικά και μινιμαλιστικά μονοπάτια. σε αυτό το κλίμα περίπου, με πιο ambient ατμόσφαιρες θα δημιουργήσουν το “taken and changed” το 98, το οποίο θα είναι το εναρκτήριο λάκτισμα για τη fals (www.fals.ch) του hecker (μέλους της αυστριακής mego) και πραγματικά δεν πιστεύω να υπήρχε καλύτερη κυκλοφορία/γκρούπ για ένα διαδικτυακό τόπο που προσφέρει κυκλοφορίες σε mp3 μορφή (ακόμα και επανεκδόσεις δίσκων σε mp3 όπως το ‘bad bye engine’ των karkowski/bilting) μια που ο ήχος που διαμορφώνουν κινείται σε διαδρομές που κάλιστα θα μπορούν απο κάποιους να χαρακτηριστούν ακόμα και ως ευρηματική electronica. το “ infra_red” (που όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του είναι δημιουργημένο χρησιμοποιώντας ήχους απο τη μετατροπή υπέρυθρων σημάτων σε ηχητικά) θα κινηθεί στο ίδιο περίπου στύλ, με λίγο πιο ακραίο ήχο και αρκετά εξίσου ηλεκτροακουστικά αφαιρετικά σημεία προσθέτωντας ένα ακόμα διαμάντι στη δισκογραφία τους. παράλληλα οι ζωντανές εμφανίσεις τους συχνά ήταν χτισμένες σε πολύ πιο θορυβώδεις διαδρομές, ένα παράδειγμα των οποίων μπορεί να πάρει κανείς στο “live in madrid” cdr που κυκλοφόρησε σχεδόν ημιπαράνομα απο το ισπανικό φάνζιν hurly burly το οποίο για ένα διάστημα κυκλοφορούσε έχοντας δώρο cdr στα τεύχη του, ένα απ’τα οποία περιείχε ένα cdr των άγγλων morphogenesis το οποίο είναι ίσως η καλύτερη ηχογράφηση τους και ας μη συγκαταλέγεται στην επίσημη δισκογραφία του γκρούπ! αυτή η ανεπανάληπτη «αντίθεση» των ήχων τους θα γίνει ευκολώτερα αντιληπτή το 2000, όταν η γερμανική entenpfuhl θα κυκλοφορήσει το “shock late” lp, το οποίο χαριτολογώντας θα χαρακτηριστεί απο κάποιους “electronica” σε σχέση με τον ήχο του, το οποίο βέβαια είναι μια ακόμα καταπληκτική ηχογράφηση τους (μη πάει ο νούς σας σε ρυθμική electronica, σε πιο ambient noise ηχοτοπία ίσως…) ενώ η ολλανδική meeuw muzak (www.meeuw.net) θα κυκλοφορήσει το “ballchannel” 7” με ηχογράφηση για εγκατάσταση που είχαν κάνει σε μια γκαλερί στη νέα υόρκη, χρησιμοποιώντας μετετραμένα σήματα φωτός σε ήχους, το αποτέλεσμα του οποίου είναι ένας βόρβορος θορύβου, θυμίζοντας τις παλιότερες δουλειές τους. για να μας καταπλήξουν ελάχιστους μήνες αργότερα με την κυκλφορία του “bits bots and signs” στην αμερικάνικη erstwhile, σε συνεργασία με τον ιάπωνα otomo yoshihide, ένα cd στο οποίο κινούνται σε περισσότερο ηλεκτροακουστικά/ ambient industrial μονοπάτια και είναι μια απ’τις πιο μεστές κυκλοφορίες τους.

παράλληλα με τους voicecrack θα συνεργαστούν με τους gunter mueller και erik m, στους poire_z, η πρώτη «επαφή» των οποίων ήρθε σαν κεραυνός το 99 με την κυκλοφορία της ομότιτλης αριστουργηματικής συνεργασίας τους στην for 4 ears, ένα cd που περιγράφοντας το κάποιος θα το έλεγε ίσως θορυβώδες ambient/ industrial, αν και κάθε προσπάθεια ένταξης του σε κάποιο στύλ πραγματικά αποτυχγάνει. μετά απο αυτή τη συνεργασία θα συνεχίσουν να δρούν ως κουαρτέτο, προσφέροντας μας 2 ακόμα κυκλοφορίες στο “presques_chic” στη γαλλική sonoris και το περσινό “poire_z+” στην αμερικάνικη erstwhile, παίρνοντας τον τίτλο του απο τις συνεργασιές του κουαρτέτου με τους otomo yoshihide, sachiko m, christian marclay, για κάθε κομμάτι αντίστοιχα. και τα 2 cd κινούνται σε πιο μινιμαλιστικούς αυτοσχεδιαστικούς δρόμους (φαινόμενο της εποχής θα πεί κάποιος). παράλληλα στη fals θα «ανεβεί» ένα 27λεπτο κομμάτι τους το “c’est juste”, το κλίμα του οποίου κινείται απο αφηρημένα ηλεκτροακουστικά σε πιο μινιμαλιστικά αμπιεντ μονοπάτια, και πιστεύω ότι για όσους τυχόν ενδιαφέρονται για τον ήχο του γκρούπ είναι ίσως το καλύτερο ξεκίνημα μια που σε ελάχιστο χρόνο παρουσιάζεται σχεδόν ο αντιπροσωπευτικότερος ήχος του γκρούπ.

λίγο καιρό αργότερα η γερμανική grob, θα κυκλοφορήσει το “double_wash” μια συνεργασία των voicecrack με το γαλλικό ηλεκτροακουστικό ντουέτο των jerome noetinger & lionel marchetti, το οποίο όμως δε βρίσκει και τα 2 ντουέτα στην καλύτερη στιγμή του, έχει απλώς καλά σημεία, χωρίς να καταφέρνει να «απογειώσει» τον ακροατή όπως κάποιος θα περίμενε (θα τόλμαγα να πω ότι όσον αφορά τους noetinger/marchetti ίσως οι καλύτερες στιγμές τους παραμένουν ακόμα ακυκλοφόρητες, δυστυχώς). το 2001 επίσης θα δεί τη συμμετοχή τους στη μπιενάλε της βενετίας με την έκδοση του καταλόγου/cd “sound_shifting” απο την ελβετική memory/cage editions, βασισμένο σε ψηφιακά επεξεργασμένες φωτογραφίες που τράβηξαν στο canale grande της βενετίας (ο τίτλος της εγκατάστασης/έκθεσης τους ήταν “canale visuale” παρεφρασμένο) ενώ το cd που το συνόδευε μας έδινε μια ακόμα ανεπανάληπτη εμπειρία με τον τρόπο που δημιουργούσαν διάφορες μεταβαλώμενες ατμόσφαιρες, σχεδόν «νεφελώδεις» ήχους θα τόλμαγε να πεί κανείς! πρόπερσι η for 4 ears θα μας χαρίσει το καταπληκτικό “buda_rom”, ένα μοναδικό ντοκουμέντο με ηχογραφήσεις απο συναυλίες τους στη ρώμη & βουδαπέστη (απ’όπου και ο τίτλος), αυτή τη φορά σαν τρίο μας προσφέρουν μοναδικές ηλεκτροακουστικές συγκινήσεις! οι τελευταίες κυκλοφορίες τους τόσο σα voicecrack όσο και σα poire_z θα μας αφήσουν με τις καλύτερες αναμνήσεις απο τα 2 γκρούπ τα οποία πλέον αποτελούν παρελθόν αφού οι ‘ιδρυτές’ τους πλέον είναι απορροφήμενοι με τις σόλο δουλείες τους… οι voicecrack θα μας αποχαιρετίσουν με τη σχετικά ‘μέτρια’ συνεργασία τους με τον βιολιστή carlos zingaro στην πορτογαλέζικη sirr… ένας δίσκος ο οποίος έχει κάποια ενδιαφέροντα σημεία αλλά θα τόλμαγα να πω ότι είναι πιο πολύ ένας δίσκος που θα αρέσει σε όσους έχουν σχεδόν ακούσει τα πάντα απο το ντουέτο παρά ένα σημείο έναρξης της αναζήτησης του ήχου τους… αντιθέτως το poire_z + phil minton “q” στη for4ears είναι κυριολεκτικά ο αποχαιρετιστήριος δίσκος που πραγματικά σε κάνει να λυπάσαι για τη διάλυση αυτού του απίστευτου κουαρτέτου.. αν οι 2 προηγούμενες δουλειές τους στη sonoris και στην erstwhile χαρακτηρίζονταν απο μια λεπτεπίλεπτη μινιμαλιστική ατμόσφαιρά, το ‘q’ χαρακτηρίζεται απο μια ατμόσφαιρα που σε αρκετά σημεία πραγματικά απορείς αν αυτό που ακούς είναι τα διακριτικά ηλεκτρονικά του κουαρτέτου ή η φωνή του phil minton! ο norbert moeslang πλέον στη σόλο καριέρα του ασχολείται περισσότερο με την εικαστική πλευρά της δουλιεάς του, ενώ παράλληλα ποτέ δεν παρατάει τα live, όπως η περσινή περιοδεία του με τον jim sauter των borbetomagus στην αγγλία ή με τον guenter mueller στην ιαπωνία και την πρόσφατη μοναδική εμπειρία στο electrograph. δείγματα της προσωπικής του δουλειάς έχουν κυκλοφορήσει στην αμερικάνικη aesova (που περισσότερο ειδικέυεται σε 3”cdr κυκλοφορίες και mp3), το ‘lat_nc’ το πρώτο του σόλο cd που κινείται στην παράδοση των τελευταίων δίσκων των voicecrack δίνοντας μας μια πανέμορφη ηχητική παλέτα… ή το electronica ‘boom box’ σε συνεργασία με τον gunter mueller το οποίο και θα έλεγα ότι είναι ίσως και η πιο ‘ρυθμική’ ηχογράφηση που έχουν κάνει… και η αναζήτηση ακόμα συνεχίζεται…

1977

moeslang/guhl : deep voices

(lp – fmp 510 / cd – urthona 03)

1980

moeslang/guhl : brissugo

(κασσέτα – up 01)

1982

moeslang/guhl : knack on

(lp – uk 1 (fmp) / cd - atavistic (ums/alp217 cd)

1983

moeslang/guhl : werkstatt eisen

(κασσέτα – up 02)

1984

moeslang/guhl : voice crack

(lp – up 03)

1985

moeslang/guhl : radio laboratorium

(κασσέτα – up 04)

1986

voice crack (moeslang/guhl) : kick that habit

(lp – up 05)

1987

moeslang/guhl : draht

(κατάλογος & κασσέτα – verlag vexer)

1988

voice crack & borbetomagus : fish that sparkling bubble

(lp/cd – up 06/ag 1987)

1990

voice crack (w/ knud remond) : earflash

(lp – up 07/v1 / cd – dexter’s cigar dex4)

1991

voice crack & borbetomagus : asbestos shake

(cd up 08/ag 1989/v2)

1994

voice crack & borbetomagus : concerto for cracked everyday electronics and chamber orchestra

(cd up 08/ag 1994/v4)

1996

voice crack/o’rourke/mueller : table chair and hatstand

(cd – for4ears cd 820)

1997

voice crack : below beyond above

(cd – up 10)

1998

voice crack : taken and changed

(mp3 – www.fals.ch)

1999

voice crack : infra_red

(cd – up 11)

voice crack/erikm/gunter mueller : poire_z

(cd – for4ears cd 1033)

2000

voice crack : shock late

(lp – entenpfuhl lp 06)

voice crack : ballchannel

(7” – meeuw muzak 016)

voice crack/otomo yoshihide : bits bots and signs

(cd – erstwhile 011)

2001

voice crack/marchetti_noetinger : double wash

(cd – grob 318)

poire_z : presques chic

(cd – sonoris son 41)

moeslang/guhl : sound_shifting

(catalogue & cd – memory/cage editions)

2002

poire_z (w/ sachiko m/otomo yoshihide/christian marclay) : +

(cd – erstwhile 022)

voice crack/mueller : buda_rom

(cd – for4ears cd 1344)

2004

poire_z + phil minton : q

(cd – for4ears 1551)

norbert moslang : lat_nc

(cd – for4ears 1549)

norbert moslang/gunter muller : boom_box

(cd – grob 649)

voice crack + carlos zingaro : ba kagpja

(cd – sirr 2014)

www.discogs.com/artist/Voice+Crack

αυτη η γλυκια αρρωστια # 198 : thu 20

συλλογή και πάλι. αλλά τι συλλογή και τι γκρούπ. οι thu 20 (πέμπτη 20 απο την ημερομηνία / μέρα που ιδρύθηκαν). μέλη του γκρούπ club rialto απο τις στάχτες του οποίου ξεπετάχτηκαν τυχαία ως ηλεκτροακουστικό σύνολο. ίσως ακούγεται πολύ τηλεγραφικός ο τρόπος που το γράφω και θα πρεπε να γράψω περισσότερα για το γκρούπ που μου άνοιξε νέους ορίζοντες σε πολλά πράγματα τόσο με τις μουσικές του όσο και με τη βοήθεια που μου δωσαν μέλη του στα πρώτα μου βήματα. απο το πρώτο τους cd στη midas music και τον απίστευτα όμορφο ηλεκτροακουστικό ήχο του ή στο βρώμικο ηλεκτροακουστικό θόρυβο του tweede schijf (ή αλλιώς katharmoi) πάλι στη midaς που δεν ήταν τίποτ άλλο απου μουσική για μια παράσταση της ομάδας χωρού famiglia sfugitta της μπολόνια βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του εμπεδοκλή. η αλήθεια είναι ότι χάρη σε αυτό το cd ανακάλυψα τους προσωκρατικούς και τον εμπεδοκλή. πριν απο λίγο καιρό όμως δημοσίευσα στις σελίδες αυτού του tumblr εν μέρει την ιστορία τους. μπορείτε να την ξαναθυμηθείτε εδώ.

όπως και πολλά γκρούπ τις εποχής σχεδόν όλοι ή τα περισσότερα μέλη του γκρούπ έτρεχαν τις δικές τους κασσετοεταιρείες ή δούλευαν σε οργανισμούς που διοργάνωναν κάποιες απο τις πιο σημαντικές και πρωτοποριακές καταστάσεις της εποχής.

αλλά ας περάσουμε στο ψητό. στη συγκεκριμένη συλλογή θα βρούμε μια ηχητική περιήγηση σχεδόν σε όλη τη στούντιο και ζωντανή ζωή του γκρούπ. οι ήχοι πιο βρωμικοι και θορυβώδεις σε σχέση με πιο συγκεκριμένες ιδέες που εκτυλίσσονται στα λίγα άλμπουμ τους. πιο πολύ κομμάτια συλογών που ίσως μοιάζουν ευχάριστα ακατέργαστα. ισχύει περισσότερο για τα live κομμάτια / cd. και μπορεί ίσως οι τελευταίες κυκλοφορίες τους να μη με συγκινούν όπως οι παλιότερες, μπορεί το tilburg LP του 2008 να ήταν εκείνο το σημείο που λές μέσα σου ‘αξίζε τον κόπο;’ μολοταύτα η πορεία τους εκτός απο την πορεία ενός γκρούπ έχει σχέση με τις παράλληλες πορείες ανθρώπων όπως οι  frans de waard, roel meelkop, jac van bussel, jos smolders, κ.α που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι σημαντικές μορφές της ολλανδικής σκηνής της τελευταίας 30ετίας.

υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο στούντιο και το live Υλικό; οπως είπα ναι, άλλη η αντίληψη και η δουλειά στο στούντιο κι άλλο στη σκηνή που όλα μπορεί να συμβούν. συλλογή που αξίζει καθώς έρχεται ως ένα ωραίο συμπλήρωμα στην ιστορία της σκηνής. φυσικά αγαπημένο σημείο  η πλευρά απο το split LP με το merzbow. θορυβοκατάσταση που προκλήθηκε απο λάθος λιγο πριν το live. εύγε!

www.monochromevision.ru

αυτη η γλυκια αρρωστια # 197 : mason jones

το όνομα του mason jones ίσως να μην κάνει κλικ σε πολύ κόσμο σήμερα ή να μην ακούγεται τόσο πολύ όσο παλιότερα σίγουρα όμως όσοι ψάχνονται με τη φάση του guitar noise αποκλείεται να μην έχουν ακούσει το όνομα του ή κάποιες απο τις κυκλοφορίες του απο την εταιρεία του charnel music.

εταιρεία που κυκλοφόρησε ηχογραφήσεις απο κλασσικά γκρούπ του είδους όπως zeni geva, fushitsusha, και μια σωρεία άλλων κυκλοφοριών απο αμερικάνικα πειραματικα των 80ς/90ς τόσο γκρούπ ή project του mason jones όσο και απο άλλο κόσμο όπως η κολλεκτίβα των crash worship adrv, κ.α.

κάποιοι πάλι ίσως θυμούνται το mason απο τους subarachnoid space μια που ήταν ένα απο τα ιδρυτικά μέλη του γκρούπ ή απο το απίστευτο φάνζιν του ongaku otaku αφιερωμένο στην ιαπωνική noise σκηνή και την (υπο)κουλτούρα της.

ένα απο τα βασικά του σχήματα απο τα μέσα 80ς και για περίπου μια δεκαετία ήταν οι trance. μόνος του είτε σε συνεργασία με άλλους φίλους του μουσικούς έφτιαχνε τα δικά του πειραματικά ηχοτοπία. συνήθως παίζοντας με τις κιθάρες, τα εφέ και τις κασσέτες του. εκτός απο αυτά συνήθως ο ρυθμός έπαιζε το ρόλο του στα κομμάτια του. ή τα περίεργα άμπιεντ ηχοχρώματα που γέμιζε τις κυκλοφορίες του. εκτός απο τις διάφορες κυκλοφορίες του σε cd ή κασσέτες συμμετείχε σε διάφορες συλλογές της εποχής. κι ενώ ειλικρινά οι κανονικές παραγωγές του δεν έχουν να πούν πάρα πολλά, θα τόλμαγα να τις πώ απο τις μέτριες του είδους, οι συμμετοχές του στις διάφορες συλλογές ήταν κάτι ξεχωριστό κολλώντας βέβαια στο ύφος της εκάστοτε συλλογής. αυτές ακριβώς τις συμμετοχές συνέλεξε ο dmitry της monochorme vision πριν απο μια 5ετία βάζοντας τες σε μια σειρά που πραγματικά σε κάνει ν’ απορείς ακούγοντας τη σήμερα, αυτή είναι η μουσική του trance; έχοντας υπόψη μου σχεδόν όλα τα cd του αφού μέσω ανταλλαγών τόσο με τον ίδιο όσο με τις άλλες εταιρείες που τα έχουν εκδώσει τα έχω ακούσει όλα και που  όλα μα όλα έφυγαν στα πρώτα ξεσκαρταρίσματα δισκοθήκης (βλέπε το ως αναγκαίο κακό λόγω έλλειψης χώρου αλλά και ως εξοικονόμησης χρημάτων για κυκλοφορίες) έπιασα τον εαυτό μου να κολλάει στην ακρόαση του. κι όχι απλά να κολλάω έχοντας το αφήσει να περιφέρεται στο χώρο μου για αρκετό καιρό χωρίς να το ακούω και αναβάλλοντας την ακρόαση του για το μέλλον, ομολογώ ότι βγάζει εκείνο το αίσθημα εκείνης της εποχής και των τάσεων της. μου θύμισε την ατάκα του stelzer όταν πριν απο χρόνια σε μια συνέντευξη είχε πεί ότι του αρέσουν οι συλλογές γιατί οι επιτυχημένες συλλογές αντικατοπτρίζουν την εποχή και τις τάσεις κι όχι μόνο. έτσι λειτουργούν και τα πράγματα εδώ. πως ήταν οι τάσεις του λεγόμενου guitar noise του κασσετοκυκλώματος της αμερικάνικης σκηνής τότε; κάπως έτσι αλλά κι ένα μεγάλο μέρος των κομματιών αυτών ακούγεται άνετα και ευχάριστα και σήμερα. απο τις περιπτώσεις εκείνων των γκρούπ που οι κανονικές τους κυκλοφορίες δεν μπορούν να σε συγκινήσουν αλλά σε πιάνει το συναίσθημα που άφησαν ως στίγμα σε συγκεκριμένες καταστάσεις. εύγε dmitry για τη συλλογή σου αυτή!

www.monochromevision.ru

αυτη η γλυκια αρρωστια # 196 : unofficial release

έλειπε ένα βιβλίο για τη λεγόμενη κασσετοκουλτούρα αλλά και κατ επέκταση για ένα μέρος του κυκλώματος αναφορικά με τον τρόπο που αντιγράφεται, δημιουργείται, διανέμεται η μουσική; πάντοτε είναι ευπρόσδεκτες τέτοιες εκδόσεις. μετρημένα τα βιβλία επί του θέματος, πιο πολύ αναφορές υπάρχουν απο δω κι απο εκεί διάσπαρτες ή απλά συμπληρώματα σε άλλες μελέτες ή βιβλία. και μπορεί εκεί στα τέλη 70ς μέχρι περίπου τα τέλη 80ς με αρχές 90ς να παίχτηκε μια απο τις πιο τρελλές επαναστάσεις χάρη στις κασσέτες, τα φθηνά ηλεκτρονικά, κ.α. αλλά η πρώτη απόπειρα καταγραφής αυτού που αποκλήθηκε κασσετοκύκλωμα (κι όχι μόνο) έμεινε εκει πίσω στις αρχές των 90ς με το  κλασσικό cassette mythos στην autonomedia (μπορεί ένα μέρος του να διαβαστεί εδώ). έκτοτε όμως ελάχιστα έχουν γραφεί για όλη αυτή τη φάση, τον κόσμο της, υπέρ και κατά της, κλπ. απο την άλλη ελάχιστα έχει μελετηθεί επίσης και όλη η φάση των 90ς / 00ς με τις τόσες μικρές ανεξάρτητες που δημικουργήθηκαν, πως εξελίχθηκαν οι κασσετοεταιρίες, η όλη φάση των cdr labels και συναφών εμμονών. σίγουρα υπάρχουν όπως είπα αναφορές σε φάνζιν, βιβλία που έχουν αρχίσει να εκδίδονται τα τελευταία χρόνια αλλά μια εξ ολοκλήρου μελέτη για το θέμα δεν έχει εμφανιστεί ακόμα.

και δεν αναφέρομαι εδώ σε συγκεκριμένα ονόματα που έχουν γίνει ψωμοτύρι βλέπε merzbow για παράδειγμα αλλά μια προσπάθεια καταγραφής του όλου πράγματος απο την αρχή του (οκ όπως μπορεί αυτή να οριστεί) μέχρι σήμερα.

αυτό το κενό προσπαθεί να καλύψει εδώ ο thomas bey william bailey με το unofficial release. βιβλίο με αρκετούς τρόπους ανάγνωσης αλλά αν μη τι άλλο σε καθηλώνει ως αναγνώστη χάρι στον προσωπικό τρόπο γραψίματος και ψαξίματος που έχει κάνει. δε βρίσκει κανείς μια απλή αναφορά στο κύκλωμα των 80ς μόνο με 2-3 συνεντεύξεις μόνο και άντε γεια, γίνεται μια προσπάθεια περιγραφής του όλου κλίματος της εποχής, ας μην ξεχνάμε μιλάμε για προιντερνετ εποχές, με ένα ψυχρό πόλεμο να  βρίσκεται στην τελευταία φάση του, με την επικοινωνία με το ανατολικό μπλόκ να ναι δύσκολη (αναλόγως βέβαια και τη χώρα που ζούσε κανείς καθώς άλλο καθεστώς είχε η γιουγκοσλαβία, άλλο η ρουμανία για παράδειγμα) την όλη ανταλλαγή απόψεων μέσω μουσικής, κασσετών, αλλά και της mail art που σαν κίνημα ήταν αρκετά επιδραστικό εκείνη την εποχή με φάνζιν και περιοδικά, εκθέσεις, κ.α. δυστυχώς ακόμα μέχρι σήμερα η αναλυτικότερη ανάλυση για τη mail art υπάρχει μόνο στα ούγκρικα στον τόμο a halo που κυκλοφόρησε στις αρχές των 90ς απο τον ουγγρικό οργανισμό artpool.

αυτό που μου άρεσε δεν είναι μόνο η αναφορά σε συγκεκριμένα ονόματα, καταστάσεις αλλά μια ενδιαφέρουσα επισκόπηση για τα 90ς/00ς, μια - κατά τη γνώμη μου- σωστή σύγκριση ευρώπης με αμερική  / ασία στον τρόπο προσέγγισης συμπεριφοράς, στύλ, ιδεολογίας. εύστοχα ο gx jupitter larsen κάνει μνεία στη διαφορά της ματιάς που είχαν η industrial κουλτούρα σε σχέση με τη θορυβοκουλτούρα.

για να το ξεκαθαρίζω εδώ όντας παιδί που μπήκε στη φάση απ το grind και το noise, είμαι πιο πολύ κοντά λόγω καταβολών στη λογική και στη ματιά της θορυβοκουλτούρας περισσότερο εκείνου του αγαπημένου μου κομματιού του αμερικάνικου κασσετοκυκλώματος των 80ς / αρχών 90ς (haters, big city orchestra, if,bwana, κ.α.) παρά της ευρωπαϊκής industrialoλογικής η οποία ναι μέν πάντρεψε κόσμους (avantgarde με το ροκ / πανκ, κλπ) αλλά έπαιξε και με ιδεολογίες τις οποίες στο τέλος (όπως γίνεται τις περισσότερες φορές που χλευάζουμε ένα πράγμα) ενστερνίστηκε.

εύλογο να αναφερθεί και στο black metal και τη σκανδιναβική σκηνή του, θα πεί κανείς γιατί όχι death ή γιατί όχι και μια μικρή αναφορά εκεί στα μέσα 90ς όταν η release / relapse έβγαζε το venereolgy του merzbow αλλάζοντας για πάντα το χάρτη στα μουσικά δρώμενα καθώς ξαναπάντρευε μια νέα γενιά μεταλλάδων με το θόρυβο και την πειραματική μουσική εν γένει.

είναι επίσης σημαντικό που γίνεται μνεία στα 90ς και στα 00ς όχι μόνο για το πως εξελίχθηκαν ή επηρέασαν οι τάσεις των 80ς τα δρώμενα του κυκλώματος αλλά για να δεί κανείς πως εξελίχθηκαν και εκείνοι οι άνθρωποι που ξεκίνησαν την πορεία της αναζήτησης τους στα 70ς ή 80ς και συνεχίζουν ως σήμερα.

άκρως ενδιαφέρον φυσικά εκτός απο ταμουσικά είναι και η αναφορά στην εξέλιξη της τεχνολογίας σε κάθε εποχή απο τα τέλη 70ς / αρχές 80ς ως σήμερα και απο την κασσέτα / κασσετόφωνο στο cd player το mini disc, dat, mp3 ως ακόμα και αναφορά στην επανεμφάνιση της κασσέτας σήμερα.

δε θα το τραβήξω άλλο για να μη γίνω φλύαρος και φορτικός. θεωρώ ότι είναι απο εκείνα τα βιβλία που πραγματικά έλειπαν ως μελέτες. και μάλιστα βιβλία σαν αυτό που να εκφράζουν και προσωπικές ως επί το πλείστον γνώμες παρά να μοιάζουν με στείρες επιστημονικές μελέτες ή αναλύσεις για να σε κάνουν να αναζητείς απο μόνος σου απαντήσεις σε απορίες ή ενστάσεις που σου γεννιώνται κατά την ανάγνωση.

εύγε!

www.tbwb.net/unofficial_release.html

αυτη η γλυκια αρρωστια # 195 : σταχτοπουτα

αυτη η γλυκια αρρωστια # 194 : geoff

πριν απο καιρό μου χε στείλει ο geoff dugan το everything is water, επανέκδοση κασσέτας του απο το 86 που βγήκε απο μια κασσετοεταιρεία η οποία έβγαλε διάφορες επανεκδόσεις παλίων κασσετών του. ίσως και απο άλλο κόσμο απο το τότε αμερικάνικο κασσετοκύκλωμα αλλά δεν είμαι σίγουρος.

είχε την πλάκα του όταν μου την έστειλε γιατί του χε φανεί κουλό όχι μόνο ότι υπήρχε μαγαζί που είχε ξεχασμένες ακόμα κόπιες κασσετών του απο τότε αλλά κι ότι θα υπήρχε κόσμος που θα έψαχνε ακόμα αυτές τις δουλειές.

για να πώ την αλήθεια δεν είχα ακούσει ποτέ δουλειές των 80ς του geoff, γιατί τον πέτυχα απο το σημείο και μετά που περισσότερο τον ενδιέφεραν οι ψυχοακουστικοί περιπατοι, τα field recordings, η αναπαράσταση καταστάσεων μέσω αυτών, κλπ. δεν πήγαινε ποτέ ο νούς μου ότι θα μπορούσε κι αυτός να έχει ξεπεταχτεί απο το κασσετοκύκλωμα των 80ς έχοντας κυκλοφορήσει τελείως διαφορετικό σε στύλ υλικό απο αυτό που τον είχα συνηθίσει.

κι όμως το evertyhing is water είναι κυκλοφορία που μπορεί ο ήχος της να μην είναι εν μέρει up to date είναι όμως ακριβώς αυτός ο ήχος που χαρακτήρισε μια εποχή και τα στύλ της. γιατί απο τη μία βρίσκεις πειραματισμό με ηλεκτρονικά, λούπες, κλπ, ξαφνικά ακούς πειραγμένες φωνές σα να ακούς ένα υβριδικό sound poetry, γυρνώντας πάλι στον πειραματισμό, κ.α.κάνοντας σε στο τέλος της ακρόασης να απορείς με το αν αυτό το υλικό των 80ς θα χε μεγάλη διαφορά αν είχε στηθεί στο 2013. ή για να ακριβολογούμε αν ‘έσπαγε’ κανείς μέρος του υλικού σε διάφορες κυκλοφορίες θα έβγαζε ένα ήχο φρέσκο στη φάση της εποχής. αλλά μη σας πρήζω με τέτοιες ιδέες κι ας αφήσω τη μουσική να εξηγήσει τα πράγματα καλύτερα.

http://gdstereo.com/recordings/gd001-everything-is-water-geoff-dugan

αυτη η γλυκια αρρωστια # 193 : adam & dylan

οι bohman brothers και η δουλειά / συνεργασίες του adam bohman είναι αγάπες αξεπέραστες εδώ και χρόνια. το ίδιο ισχύει και για ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του dylan nyoukis είτε με τη φωνή του είτε συνεργασίες ή γκρούπ του όπως blood stereo, prick decay, κλπ.

τι το πιο ωραίο λοιπόν όταν σκάει μια σχεδόν ωριαία κασσέτα με συνεργασία τους κι όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με φίλους τους. όπως ο clive graham (morphogenesis, paradigm) για παράδειγμα. τι αποτέλεσμα έχουμε; κλασσικό αυτοσχεδιαστικό ίσως μιλώντας με σημερινά δεδομένα προβλέψιμο αλλά χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι ωραίο πάντοτε να ακούς ένα άκρως ενδιαφέρον αυτοσχεδιαστικό παιχνίδι εν εξελίξει. αγγλικός αυτοσχεδιασμός ή μη έχει την ομορφιά του κι ας μην προσθέτει κάτι το νέο, δείχνει όμως μια παρέα ανθρώπων που αν θελήσουν να δημιουργήσουν κάτι το απολαυστικό ξέρουν τον τρόπο και τα υλικά που θα το στήσουν.

adam & dylan

αυτη η γλυκια αρρωστια # 192 : aaron & tom

με τις κυκλοφορίες της fragment factory δεν είχα ιδιαίτερη επαφή αλλά με το που έστειλε ο michael το τελευταίο ή σχεδόν τελευταίο update της εταιρείας και είδα την κασσέτα των dilloway / smith δε δίστασα δευτερόλεπτο να την παραγγείλω.

εδώ και χρόνια μου αρέσουν οι δουλειές του dilloway καθώς είναι απο εκείνους τους τύπους που η αισθητική του ήταν πάντα κοντά σε αγαπημένες και οικείες καταστάσεις που θα τις χαρακτηρίσω ‘κασσετοκουλτούρα’ θέλοντας να συμπεριλάβω εκτός απο συναισθήατα κι ένα σωρό μεθόδους και τακτικές γύρω απο αυτή.

το ίδιο ισχύει και με τον tom smith. η δουλειά του είναι κυριολεκτικά αυτό που λένε σχέση αγάπης / μίσους. ή σου αρέσει ή όχι και τέρμα. νέτα σκέτα.είτε σόλο είτε παλιότερα με ένα απο τα πιο τρελλά θορυβοσύνολα τους to live and shave in l.a., κλπ. προσωπικά το σχεδόν γκροτέσκο ύφος της φωνής του που χρησιμοποιεί μ’ αρέσει. ίσως όχι όλες τις ώρες αλλά ιδίως όταν εμφανίζεται να αφηγείται με το μοναδικό του τρόπο ιστορίες πάνω στη σκηνή είναι το κάτι άλλο.

οπότε φτάνουμε στο allein zu zweit που στην πρώτη πλευρά ο dilloway στήνει ένα απίστευτο θορυβοκομμάτι που σε πάει σε μια πιο lo-fi κασσετοκατάσταση ηχητικά αλλά με θορυβοηλεκτρονικά που σου κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο γιατί δεν είναι ένας απλός μονότονος ή μονολιθικός θόρυβος αντιθέτως βρίσκουμε ένα κομμάτι που ξεκινάει απο  κάπου και καθώς εξελίσσεται οι ήχοι του σε πετάνε κάπου αλλού τόσο με τη δομή τους όσο και με την αισθητική τους όπως ανέφερα και νωρίτερα.

η δεύτερη πλευρά που είναι συνεργασία μετ ον tom smith είναι άλλη μία ηχητηική απόλαυση. όπως είπα και νωρίτερα το ύφος του tom smith είτε σου αρέσει είτε όχι. δεν είναι κάτι που μπορεί να αρέσει στον καθένα λογικό είναι αυτό, άλλοι μπορεί να το βρίσκουν βαρετό, καμμένο, απίστευτο, ή οτιδήποτε άλλο. γούστα είναι αυτά. και καθώς μας έχεις συνηθίσει αρκετά σε ντουέτα με τη φωνή του απο τη μία και ηλεκτρονικά απο την άλλη περισσότερο απο συνεργασίες με τον kevin drumm και ελάχιστες με τον dilloway εδώ το πράγμα που θυμίζει παιχνίδι με ήχους απο πειραγμένες κασσέτες που απλά ώρες ώρες ξεφεύγουν ήχοι και φτιάχνουν μια άλλη ατμόσφαιρα κι απο πάνω παιχνίδια με τη φωνή του ο tom smith. απο τις κυκλοφορίες που όσο την ακούω τόσο πιο πολύ με στέλνει εύχομαι το ίδιο και για εσάς.

www.fragmentfactory.com

αυτη η γλυκια αρρωστια # 191 : ατυχημα στην υπαρξη

πριν απο λίγο καιρό όταν αναφερόμουν στην επανέκδοση της κασσέτας της apraxia απο την kaon έγραψα για αυτό το 3πλο cd που ετοίμαζε ο steve της harbinger. στην ουσία σταχυολογεί υλικό του key ransone γνωστού και ως small cruel party απo διάφορες συλλογές, 7”, 10”, κ.α.οι συλλογές πάντοτε έχουν το ενδιαφέρον τους ιδίως όταν αυτές βγαίνουν μετά απο καιρό ή χρονιά απο τη στιγμή που έγιναν ή βίωσε κάποιος αυτές τις καταστάσεις απόροια των οποίων ήταν οι κυκλοφορίες αυτές.

κι όσον αφορά τις συλλογές που για να χρησιμοποιήσω και την ατάκα του howard stelzer είναι ωραίες γιατί δίνουν ένα στίγμα ή τάση μια συγκεκριμένης στιγμής κάτι σαν ένα μικρό ημερολόγιο ή σημειωματάριο το οποίο εκδίδεις και μετά απο καιρό γυρνάς πίσω και το βλέπεις ξεφυλλίζοντας αναμνήσεις και βιώματα.

με αυτή τη λογική προσέγγισα αυτό το 3πλο cd. αρκετά χορταστικό για να πεί κανείς ότι δεν το απόλαυσε παρόλο που υπάρχει ακόμα υλικό που έμεινε απ’ έξω και θα μπορούσε να χωρέσει ή να μπεί κι ένα 4ο cd αλλά ας μη γκρινιάζω.

καλύπτοντας σχεδόν μία δεκαετία (1992 - 2002) απο τις πρώτες δηλαδή κυκλοφορίες του έως το 7” του 2002 στη fylkingen μέρος μιας απίστευης σειράς απο 7” που κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά ο ακροατής έχει την τύχη να περιηγηθεί σε αρχαϊκούς και πιο λεπτεπίλεπτους άμπιεντ / ηλεκτροακουσιτκούς ήχους. απο ήχους που μπορεί πλέον σε κάποιους να φαντάζουν ας το πούμε ‘πρωτόλεια’ σε πολύ πιο σύνθετες ή δυνατότερες συνθέσεις αλλά ο τρόπος που ο steve έχτισε τη συλλογή είναι σα να ακολουθείς ένα μονοπάτι απο το σημείο που ξεκίνησε όλη εκείνη η φανταστική ‘άμπιεντ’ σκηνή των 90’ς (αναφέρομαι σ’ εκείνο το κομμάτι της σκηνής που ασχολήθηκε με περισσότερο ‘οργανικούς’ ήχους, πιο ‘αρχαϊκούς’ σε σχέση με άλλο που ασχολήθηκε περισσότερο με ρυθμικότερα μονοπάτια) και εταιρείες που κυκλοφορούσαν τα πιο γνωστά ονόματα του χώρου όπως dom, artware, στο πως περνάμε σε τελείως διαφορετική αισθητική εταιρειών στα μέσα της δεκαετίας όπως drone, apraxia, κ.α. καθώς ένα μέρος απο κόσμο που στις αρχές 90ς πάνω στον απόηχο των 80ς ισορροπούσε ανάμεσα σε πιο dark ακούσματα θεωρώντας τον ήχο κάποιων εταιρειών ως το άκρο που θα μπορούσε ηχητικά να φτάσει και σε κόσμο που τότε ξεκίναγε τη δική του καταβύθιση στον κόσμο της μουσικής.

κι επειδή θα πείτε ωραία όλα αυτά τα ψευδομαθήματα ιστορίας στο δια ταύτα τι γίνεται… φευ, μπορεί ώρες ώρες αρκετές κυκλοφορίες τις τελευταίας 20ετιας να μην αντέχουν πλέον στο χρόνο (αυτό γίνεται και θα γίνεται ανέκαθεν στη μουσική όπως και σε άλλους τομείς) όταν όμως αναφέρεται κανείς σε συλλογή υλικού που καλύπτει τη ζωή ενός γκρούπ μπορεί να υπάρχουν και σημεία που προσωπικά τα βρίσκω σήμερα αδύνατα ή μέτρια κι άλλα που να με κάνουν να ξετρελλαίνομαι απο τους ήχους τους. δεν παύει όμως να αποτελεί όχι μόνο τη συλλογική εικόνα του ηχητικού έργου του key ransone αλλά με τον τρόπο του και μια μικρή  ηχητική χαρτογραφία μιας ολόκληρης δεκαετίας και βλέποντας το ως τέτοιο ντοκουμέντο αξίζει να το αναζητήσει και να το ακούσει κανείς.